And as there is always some hard climbing going on, the lesser Gods also enjoy a great climbing session. Last weekend we celebrated both my and Lisette’s anniversary at the bouldering mecca Fontainebleau. Friday the 13th, in a treehouse in the dark woods, under a starry sky, lovely girl, champagne and pumpin’ industrial! And knowing that the next days would be sunny and freezing cold. Time to climb! After three months of muddling, the climbing spirit is somehow coming back. I can hardly understand that I have ever stopped climbing. So good to stick the rock. It will probably still take some while before I can kill my long lasting projects, but it’s in my blood and brain and I can not resist trying hard problems. Yeah! Now back at home and hitting the gym again. Hopefully to crank harder in the near future… :-S
Beautiful! How beautiful you are! We went back to Bleau last weekend and God how I missed the magical forest! Of course we had some drizzle and our climbing level was even below every prospect LOL. But the sun came up and we had a great time repeating old favorites. Time to climb (again)!
I haven’t been to Fontainebleau for ages! After almost two years of complete silence I started climbing again some weeks ago. The last time that I went climbing was januari 2010. Back then I climbed some 7C’s. Auw! Next weekend Bleau revisited. Here are some pics of the last 2010 trip:
Mijn klimschoenen hangen aan de wilgen, en daar hangen ze de komende tijd wel goed (2011: FORTWOYEARSNOW! AARCHH). Onze plannen voor een boulderhal hangen er naast. Helaas zijn we weer op zoek naar een nieuwe locatie, aangezien ook wij tegen de bureaucratie van de gemeente aanliepen. Wat niet naast ons in de wilgen hangt zijn het nieuwe klimtijdschrift BLOK en het NKB in MONK. Iets om naar uit te kijken vanuit mijn boom. Please don’t let me down!
Ik had deze zomervakantie twee doelen:
1. Veel slaap, rust en ontspanning.
2. Minimaal één van mijn projecten afmaken.
Na een druk voorjaar met mijn bedrijf en veel trainingsuurtjes op pockets was ik met name aan mijn eerste doel toe, rust. Gelukkig versterkte dit doel juist het slagen van mijn tweede doel. Ik had besloten om deze vakantie, geheel in stijl van Seppie, me volledig te concentreren op mijn projecten zonder me te laten afleiden/verleiden door makkelijkere boulders. En wat is er belangrijk bij commitment, juist, rust! En ik kan je zeggen dat dit één van de dingen in mijn leven is waar ik moeite mee heb, ik kan nog geen seconde stilzitten. Verder was ik niet de enige die wat slaap kon gebruiken. Lisette was al een paar weken misselijk en erg moe!? Uhh? ;-)
Enfin, we vertrokken richting Frankrijk om via Bleau naar Les Eaux Claires te reizen en daarna door naar de Pyreneeën. We troffen het, in Bleau was het heerlijk weer, niet al te warm, windje, zonnetje. Na wat eerste rustdagen was het tijd om te klimmen. Lisette, die vorig jaar nog haar eerste 7A’s buiten klom, was deze zomer meer op de crashpads te vinden (slapend wel te verstaan) dan op de rots. Genoeg tijd voor mij om nu eindelijk eens Opium 8A af te maken. De dakboulder begint dynamisch op grote grepen waarna je een heelhook (in mijn geval voetverklemming) in een groot gat maakt om naar de crux te klimmen. De top-out is peanuts. Het lastige van de boulder is om een niet al te grote pendel te krijgen als je je voet uit het gat haalt. Na een paar pogingen lukte de boulder bijna…en bij bijna bleef het ook die dag. De dagen erna bestonden met name uit koffie drinken, krantje lezen, slapen etc. Relaxen dus. Na een paar dagen voelde ik me eindelijk ok om Opium af te maken. Fris stap ik de boulder in en alles voelt ok. Na een paar pogingen komt de voet nog maar heel langzaam uit het gat en kan ik rustig stilhangen, oef, dan snel door naar boven beuken. Vet!
‘s Middags nog even afgesproken met Stefan maar ik kom niet verder dan wat gepiel op sticky aflopers. Het werd eens tijd om verder te rijden. Lisette wordt ook weer wakker en we vertrekken richting het zuiden, op naar Les Eaux Claires!
In LEC herhalen we het hele verhaal weer opnieuw, slapen, eten, terrasjes, krantje, boekje, ijsje. En als we daarmee klaar zijn op naar de Petite Vallée om wat projecten te killen! Althans, dat was de bedoeling. Ebola (my everlasting project) bleek weer te zwaar. Waarom staat er in godsnaam geen + achter die waardering? Aarchh! Op naar een ander Rouhling-Style-Project: Azimut 8A Azimut is een korte boulder met dynamische (verre!) passen op met name mono’s. Voor zover ik weet is de boulder maar door een handje vol klimmers herhaald o.a. Dani Andrada. De drie zware passen van de boulder zijn achtereenvolgens een dyno/dynamische pas vanuit een bidoigt in het dak naar een mono over de dakrand. Daarna toehook op dakrand en vanuit mono naar andere mono doorkruisen, 100% blessuregegarandeerd ;) en aangezien ik nog steeds Trudy zijn vinger hoor scheuren, durf ik niet met volle overgave de passen te maken. Uiteindelijk lukken de meeste passen, maar voordat ik de boulder kan uitklimmen krijg ik twee flappers aan beide middelvingers. Einde oefening:(
We besluiten om niet naar de Pyreneeën/Targasonne te gaan maar om ergens te chillen. Lisette wil naar zee, dus we gaan surfen in Biarritz! Zo kan ik ook de huid op mijn vingers terug krijgen.
Ergens boven Biarritz stranden we in de surftown Hossegor. En laat er toevallig net een Rip Curl Pro worldcup surfen voor girls (!) zijn deze week. De komende dagen is het voor ons zon, zee, surfen en pizza’s met bier op het strand. Toch nog een beetje BAZ (Bart zou niet weten waar hij moest beginnen met fotograferen, duizenden surfbabes in bikini!). En dan ben je de tijd kwijt, compleet relaxed, uitgerust en uitgeslapen. Heerlijk! Nu eens kijken hoe het in Eaux Claires is….
Uitgerust en met een nieuw strak huidje op mijn vingers gaan we terug naar Eaux Claires. Hoofd leeg, twee pogingen, het voelt goed. Mijn vingers passen maar net in de mono’s en mijn huid begint weer te schuiven. Nog één poging, dan is het waarschijnlijk weer afgelopen…Maar deze poging is het prijs! Mijn pezen doen pijn, mijn handen jeuken, mijn onderarmen bonzen, drie nieuwe flappers op mijn vingers. Maar de bovenrand heb ik vast! Eindelijk!!! 5x keer LEC and this time for real. Nu kunnen we echt naar huis. Zon, zee, strand…en beuken! Een super zomervakantie!
Sinds een paar maanden zijn we in regio A’dam op zoek naar een geschikte plek voor een boulderhal. Wat dit voor een zoektocht is en welke problemen het allemaal met zich mee brengt hebben jullie bij MONK kunnen zien. Wij hebben echter een ander concept en zijn ook niet op zoek naar zo’n grote hal. En… we hebben iets gevonden!!! Zodra er meer zekerheid is zullen we het hier of op de nieuwe website bekend maken. Nog even geduld a.u.b.
Na een paar maandjes pockets sjorren in ons boulderwandje zijn Trudy en ik afgelopen vorig weekend terug naar Les Eaux Claires geweest. Vertrokken uit het koude Nederland, komen we zaterdagochtend aan in een zonnig Angoulême. Met een flinke wind erbij, perfect weer om te klimmen in de grote pokdalige daken en overhangen. Ik had dit keer mijn zinnen gezet op ‘t klimmen van een paar klassiekers. Boulders door Mr Rouhling himself geopend. Maar tja… wat heeft die vent een rete harde vingers…en een reach waar je misselijk van wordt. Alle harde klassiekers zijn zó maximaal, qua afstand, power en vingerkracht. Tussen de projecten door slaan we aan het boulderen in een paar andere mooie lijnen die wél in een dag te klimmen zijn. Althans, Trudy laat even zien wie de baas is in de reachpassen, ik druip af naar boulders waar ik mijn monotruckjes kan gebruiken.
Zondagochtend gunnen we onze vingers een paar uurtjes rust en gaan we op jacht naar één van ‘s werelds hardste routes (=boulder), de mysterieuze AKIRA 9B. Na een ochtendje rondzwerven zonder topo en navragen aan inwoners uit de kleine dorpjes, is een ouder echtpaar zo vriendelijk om ons naar de ‘grot’ te leiden. Na een zwerftocht door de jungle komen we vol schrammen en builen tot stilstand voor een klein, door een hekje afgesloten, grotingang. Tja, dit was dus een andere fameuze grot, voor archeologen welteverstaan. Onze zoektocht gaat verder. Pas tegen de avond komen we tot stilstand voor een vreemd en mysterieus wandje, we lopen er omheen en onze mond valt open bij het zien van een enorm dak in een nog grotere grot: Akira, wauw, respect! Er hangt hier een mystiek sfeertje, sereen. De combinatie van een prehistorische grot met een mythologische route…we worden er stil van.
Enfin, om discussies over deze route te mijden, zal ik mijn mening over dit meesterwerk hier verder niet uiteenzetten. Wie vragen heeft, drop me a message!
Totaal hyper gaan we ‘s avonds weer verder met onze projectjes en klimmen tot bijna middernacht door. Maandag gaan we al vroeg aan de slag en vindt Trudy een paar mooie lijnen in een wandje bij de Champignon. We weten niet of ze al geopend zijn omdat het er vrij ongeklommen uitziet. Ik kom er nauwelijks omhoog, Trudy daarentegen is ook vandaag weer sterk en knalt door de projecten heen, superb! Tegen de avond vind ik mijn power ook weer terug en weet de pocketboulder Ecru te klimmen. Nu zijn we warm en worden écht enthousiast, misschien iets té enthousiast……
De mooiste en hoogste boulder in de wand bij de Champignon is de 6 meter hoge Canopée 8A. Waar we eerst geen moed voor hadden stonden we nu voor te springen. Mono’s, bidoigts, verre passen, we gaan los! Beide hebben we het gevoel dat dit ding te klimmen is, vandaag of morgen. Maar dan gebeurt het… Trudy maakt een kruispas op een bidoigt, blokt ver af en beukt door naar de volgende pocket, PANG, Aaahh! Shit, ik schrik me rot en het ergste blijkt waar. Trudy verrekt/scheurt een pees in zijn hand, zijn weekend zit erop. Kut :-(
De volgende dag probeer ik nog een project te klimmen maar de schrik zit er goed in. De power is weg, totaal verdwenen. Mijn hand begint ook pijn te doen en ik moet stoppen. ‘Tis op. Met anderhalve blessure en dubbele gevoelens, rijden we terug naar huis. Een paar superdagen, met een mindere afloop. Hopelijk valt de schade mee…
